Dit Is Alles

Drie jaar lang volg ik Wende in een zoektocht naar haar plek in het theater. In deze serie komen we thuis in Carré. De straten veranderen in de gangen van de theaterzaal. Mijn familie bestaat uit de crew en muzikanten. De kleedkamer is de woonkamer waar Wende en ik samen alleen zijn. Zij om zich voor te bereiden op de show en achteraf tot rust te komen. Ik ben er om dit vast te leggen. We praten niet. Meestal. We houden ook niet echt van praten. Op deze plek zijn en dit vastleggen maakt mij gelukkig. Ik hoef nergens te zijn. Alleen hier. Het vaste schema van repeteren, eten, uitrusten, focus, deuren open, show, applaus, einde, foto’s bewerken, opleveren en de volgende dag opnieuw geeft mij rust. Dit kan ik.

Het publiek krijgt elke avond opnieuw toegang tot ons huis en wanneer de toneelmeester roept “het huis is van jullie” gaan de lichten van de zaal uit en komt Wende tot leven. Het podium is voor haar de plek waar ze kan zijn wie ze wil. Waar zij gelukkig is. Achter de schermen zorgt haar familie dat ze veilig is. We zijn er. Dit is alles.
DIT IS ALLES is een intiem portret van Wende. Een vrouw die haar plek op het podium heeft veroverd en nu leeft naar haar eigen regels. Ze zingt, danst, speelt, droomt, schrijft.

Elke avond geeft ze zich volledig tot niets meer overblijft.
De lichten doven, het applaus verstomt.
De terugweg is stil. Eenzaam soms.
Er is geen ruimte voor half werk, en zelden tijd voor anderen.