In Dag brengt fotograaf Isabelle la Poutré een ode aan haar geliefde oma Tootje. In zachte, tedere beelden vangt ze de stilte van de laatste uren samen. Het is een intiem portret over liefde en laten gaan.

Oma Tootje leed aan Alzheimer. Al langere tijd was ze er niet meer echt, haar gedachten en woorden vervaagden, terwijl haar lichaam er nog was. Herinneringen aan daarvoor werden bij Isabelle in deze laatste momenten juist versterkt. Dat dubbele afscheid vormt de stille onderlaag van dit werk.

Dag is daarmee niet alleen een persoonlijk verhaal over een kleindochter en haar oma, maar ook een universeel portret van rouw, verbondenheid en de leegt die achterblijft als je verder leeft zonder iemand die er altijd was.

Je bent wakker en kijkt me aan.
Ik zie dat je moe bent.
Dat het op is.
Ik zeg dat je mag gaan.
Dat ik het alleen kan.
Ik weet niet of dat zo is.

Ik hou van je oma. Zeg ik.
Bedankt voor alles.